آن‌گاه که سرشتِ راستین در آدمی هویدا شود،
و نفسِ بدکنش مهار گردد،
آدمی به سانِ کودکی نوزاد، به آغاز، راه می‌بَرَد؛

بی‌کنش، بی‌دوگانگی و بی‌ستیز می‌شود؛
و با گیتی هماهنگ، نرم و بی‌گزند.

کالبدش نرم است، اما ریشه‌اش سترگ؛
گوهرِ زندگی‌اش در اوج است، اما بیهوده نمی‌شود؛
پیوسته در تکاپوست، اما فرسوده نمی‌شود.

شناختِ این هماهنگی، جاودانگی است؛
و درک این جاودانگی، رسیدن به روشنایی.

که افزودن با فشار، کاستن از آغاز است؛
و هرچه از دائو دور افتد، به پایان نزدیک می‌شود.

*****

The Fifty-Fifth Notebook

When Fundamental Nature becomes manifest in a human being,
and the unruly self is brought under control,
one returns to the beginning, like a newborn child;

becoming non-acting, free of duality and strife,
and in harmony with the world—gentle and unharmed.

The body is soft, yet its roots are mighty;
the essence of life is at its fullest, yet it is never wasted;
it is constantly in motion, yet it does not grow weary.

To know this harmony is to know eternity;
and to understand this eternity is to arrive at illumination.

For adding through force
is to diminish the beginning;
and whatever strays from the
draws nearer to its end.