آن‌گاه که کشورداری نرم و ناپیدا باشد، مردمان به سادگی سرشتِ خویش باز می‌آیند؛
آن‌گاه که کشورداری سخت و ریزبین باشد، مردمان پریشان و بدکُنش می‌شوند.
بدی، خوبی را می‌پرورد؛
خوبی، از بدی می‌بالد.
پایانِ کار را که می‌داند؟
سردرگمیِ مردمان، دیرینه است.
از این‌رو فرزانه:
بر سرشتِ بنیادین می‌چسبد، اما گمراهان را نمی‌آزارد؛
ژرفا را می‌پاید، اما گمگشتگان را می‌دارد.
راستین است اما فروتن؛
می‌درخشد، اما چشم را نمی‌زند.
*****
Notebook Fifty-Eight
When governance is gentle and unseen,
the people return to the simplicity of their own nature.
When governance is harsh and over-scrutinizing,
the people grow restless and act askew.
Ill gives rise to good;
good is nourished by ill.
Who knows the end of things?
The people’s confusion is of long standing.
Thus the Sage:
clings to the fundamental nature, yet does not wound the misguided;
abides in depth, yet tends and sustains those who have gone astray.
True, yet humble;
radiant, yet never dazzling the eye.
(Translation by AI)