کشورِ بزرگ، به درّه‌ می‌ماند؛
رودها راهِ خود را به سوی درّه می‌دانند،
همچون مادینه‌ی جهان است،
که بی‌کُنش بر نَر چیره می‌شود،
و آرام و نرم، او را در بر می‌گیرد.

از این‌رو، کشورِ بزرگ به دوستی؛
کشورِ کوچک را می‌یابد،
و کشورِ کوچک به دوستی؛
کشورِ بزرگ را.
آن با افتادگی می‌ستاند،
و این با افتادگی می‌پذیرد.

کشورِ بزرگ آرزو دارد،
مردمان را گرد آورد و بپرورد،
و کشورِ کوچک آرزو دارد، بپیوندد و پشتیبانی شود،
چون هر دو به آرزوی خویش می‌رسند،
جهان کانون می‌یابد،
و پیوندِ همگانی پدیدار می‌شود.
*****
Notebook Sixty-One
A great country is like a valley;
All rivers know their way toward it.
It is the feminine of the world:
By non-action it prevails over the masculine,
And in stillness and softness,
It gathers him within.

Thus, a great country, through friendship,
Draws the small country toward itself;
And a small country, through friendship,
Is drawn toward the great.

The one, by lowering itself, receives;
The other, by lowering itself, is received.

A great country desires
To gather and nurture people;
A small country desires
To join and be sheltered.

When both attain what they desire,
The world finds its center,
And a universal communion comes into being.
Translation from AI