انسان چون زاده می‌شود، نرم است و سُست؛
چون می‌میرد، سخت است و خشک.

گیاه چون می‌روید، نرم است و تازه؛
چون می‌خشکد، پژمرده است و خشک.

پس سختی و خشکی، جامه‌یِ مرگ است؛
و نرمی و تازگی، نشانِ زندگی.

از این‌رو، سپاهِ زورمندِ سخت، شکست می‌خورد؛

سخت و خشک فرو می‌افتد،
نرم و تازه راهِ بالا می‌گیرد.

و سرشتِ بنیادین، همچون آب،
راهِ خویش با نرمی می‌گشاید،
و زندگی را در رگ‌هایِ جهان جاری می‌سازد.

*****

The Seventy-Sixth Notebook

When a human being is born, they are soft and yielding;
when they die, they are hard and rigid.

When a plant first grows, it is soft and fresh;
when it withers, it is wilted and dry.

Thus, hardness and dryness are the garments of death;
while softness and freshness are the signs of life.

Therefore, a mighty and hardened army is defeated.

The hard and dry fall away,
while the soft and fresh rise upward.

And Fundamental Nature, like water,
opens its way with softness,
and sets life flowing through the veins of the world.