در جهان هیچ چیز نرم‌تر و ناتوان‌تر از آب نیست؛
و در فرسایشِ سختی هیچ چیز چون آب نیست.

ناتوان بر نیرومند چیره می‌شود،
و نرم بر سخت،
چنان‌که سرشتِ راستین بر نفسِ بدکنش.

زیرا نرمی از سرشتِ بنیادین است،
و سختی از نفسِ بدکنش.

مردمان این را می‌دانند،
اما آن‌را به کار نمی‌بندند.

از این‌رو فرزانه با فروتنی رنجِ کشور را بر خود هموار می‌کند؛
و نفسِ بدکنش را حاشا نمی‌کند،
و شکفتنِ سرشتِ راستین را بنیاد می‌نهد.

و فرزانه اندوهِ کشور را بر دوشِ خود می‌گیرد؛
زیرا نفسِ بدکنش از آن می‌گریزد،
اما سرشتِ بنیادین آن را در خود محو می‌سازد.

پس آن‌که رنج را می‌پذیرد، پناهِ مردمان می‌شود؛
و آن‌که اندوه را برمی‌گیرد،
به‌راستی پادشاهِ دل‌ها می‌گردد.

سخنِ راست، وارونه می‌نماید.

*****

Notebook Seventy-Eight

In the world, nothing is softer or weaker than water;
yet in the wearing down of hardness, nothing compares with it.

The weak overcomes the strong,
and the soft overcomes the hard,
just as the true nature overcomes the ill-acting self.

For softness arises from the fundamental nature,
and hardness from the ill-acting self.

People know this,
yet they do not put it into practice.

Therefore, the sage, in humility, bears upon himself the suffering of the state;
he does not deny the ill-acting self,
and he lays the ground for the blossoming of the true nature.

And the sage takes upon his shoulders the sorrow of the state;
for the ill-acting self flees from it,
while the fundamental nature dissolves it within itself.

Thus, one who accepts suffering becomes a refuge for the people;
and one who takes up sorrow
truly becomes the sovereign of hearts.

True words appear paradoxical.