سرزمینی کوچک، با مردمانی اندک‌شمار؛
با افزارهای فراوان، اما بی‌نیاز از به‌کاربستن؛
مردمانی که جان را ارجمند می‌دارند،
و به دوردست‌ها نمی‌کوچند.

زورق‌ و ارابه‌ فراوان،
اما کس بر آن‌ها نمی‌نشیند؛
جنگ‌افزار و جوشن بسیار،
اما کس آن‌ها را برنمی‌کشد.

مردمان به سادگیِ کهن دل‌بسته‌اند:
خوراکشان خوش‌مزه،
پوشاکشان زیبا،
خانه‌‌شان آرام،
و آیینشان شادی‌بخش است.

کشور‌های همسایه پیداست،
اما مردمان تا پایانِ عمر،
آرزویِ سفر نمی‌کنند.

*****

The Eightieth Notebook

A small land, with few inhabitants;
with abundant tools, yet no need to put them to use;
a people who hold life dear,
and do not journey to distant lands.

Plenty of boats and carriages,
yet no one rides in them;
many weapons and suits of armor,
yet no one takes them up.

The people cherish the simplicity of ancient times:
their food is delicious,
their clothing is beautiful,
their homes are peaceful,
and their customs bring them joy.

Neighboring countries are within sight,
yet the people, to the end of their lives,
do not long to travel.