سرزمینی کوچک، با مردمانی نه بسیار،
با افزارهای فراوان، اما بی‌نیاز از به‌کارگیری,
با مردمانی که زندگی را دوست دارند,
و از یار و دیار خویش دور نمی‌شوند.

زورق‌ و ارابه‌ فراوان است،
اما بر آن‌ها نمی‌نشینند.
جنگ‌افزار و جوشن بسیار است،
اما به کارشان نمی‌گیرند.

مردمان، به سادگیِ کهن دل‌بسته‌اند،
خوراکِ خویش را خوش‌مزه،
پوشاکِ خویش را زیبا،
خانه‌‌ی خود را آرام،
و آیین‌ِ خود را شادی‌بخش یافته‌اند.

کشور‌های همسایه پیداست،
نزدیک و نزدیک‌تر،
اما مردمان عمری‌ست آرزوی سفر نمی‌کنند،
زیرا دلبسته‌ی این سرزمینِ کوچک‌اند.

شاید نام دیگرِ این سرزمینِ کوچک، سادگیِ کهن باشد؛
یا همان راه،
یا همان سرشتِ بنیادین.

*****

Notebook Eighty
As a small land, with not many people
endowed with abundant tools, yet having no need to use them;
with people who cherish life,
and do not depart from their own kin and soil.

Boats and carriages are plentiful,
yet none mount them.
Weapons and armor abound,
yet none put them to use.

The people are devoted to an ancient simplicity:
they find their food savory,
their clothing fair,
their dwellings at ease,
and their customs a source of joy.

Neighboring lands are within sight,
near and nearer still,
yet the people, all their lives, do not long to travel,
for they are bound in affection to this small land.

Perhaps another name for this small land is “ancient simplicity”;
or simply the Way
or the fundamental nature.