سرشتِ بنیادین و ریشه را در آغوش بگیر؛
پس اندوه، غم و افسوس را از یاد خواهی برد.

نفسِ بدکنش را از چیرگی بر حواس دور دار؛
ناانگیخته باش؛
پس مانند باد پر جنبش،
و چون ژرفای اقیانوس آرام باش.

آن‌که به سرشتِ راستین می‌چسبد؛
آداب و رسوم به کار او نمی‌آید.
و از نزاکت، گستاخی، نیکی و بدیِ مردمان برانگیخته نگردد.

حواسِ مردمان؛ از نفسِ بدکنش، برانگیخته شده است؛
و آنان بی‌اندازه؛ شاد، آرزومند، پرشکوه، زیرک و بیمناک‌اند.

آن‌که سرشتِ راستینش پدیدار گردیده؛
به مردمان نمی‌ماند؛
حواس او چون نوزاد ناانگیخته است؛

آرام و بی‌کردار است و پیرو آیین‌ها نیست؛
گمگشته و بی‌جا و تهی‌دست است؛
مبهم و کدر می‌نماید؛
بی‌نهایت ساده و نادان به نظر می‌رسد؛
کُند و مردد است و باکی ندارد؛

او در هستی و هستی در اوست؛
او از سینه مادر سیراب است.

*****

Notebook Twenty
Embrace the fundamental nature and the root;
then sorrow, grief, and regret
will fade from remembrance.

Keep the ill-acting ego
from ruling over the senses;
remain unprovoked.
Then be restless as the wind,
and serene as the depths of the ocean.

One who cleaves to the true nature
has no need of customs and formalities,
nor is stirred
by the courtesy, insolence, goodness, or wickedness of men.

The senses of the people
have been aroused by the ill-acting ego;
thus they become exceedingly joyful, desirous, splendid, clever, and fearful.

One whose true nature has revealed itself
is unlike other people;
his senses, like those of an infant, remain unprovoked.

He is quiet and without contrivance,
and follows no rigid rites.
He seems lost, rootless, and poor;
dim and obscure in appearance;
utterly simple and seemingly ignorant;
slow, hesitant, and free of fear.

He dwells in existence, and existence dwells within him;
he is nourished from the breast of the Mother.