سکوت، گویاترین سخنِ طبیعت است.

توفان و رگبار
دیری نمی‌پایند؛
پس طبیعت
کم سخن است.
از این‌رو فرزانه
کم سخن است
و با شتاب سخن نمی‌گوید.
بسیارگویان
یاوه‌گویان شوند.

پس در سکوت و سخنِ کوتاه،
باید با سرشتِ بنیادین هم‌راه گشت؛
تا خودِ راه شد.
آن‌که از راه دور افتد،
با نفسِ بدکنش هم‌راه شود؛
و آن‌که با راه ماند،
با فرّه‌‌ سرشتِ بنیادین در می‌آمیزد.

چون راستی کاستی گیرد،
بی‌اعتمادی پدیدار شود.

*****

Notebook Twenty-Three

Silence is Nature’s most eloquent speech.

Storm and heavy rain do not endure for long; thus Nature speaks but little.

Therefore the sage speaks little and never with harshness.

Those who speak excessively become speakers of empty words.

Thus, through silence and few words, one must walk in accord with the fundamental nature, until one becomes the Way itself.

Whoever strays from the Way is lost; and whoever abides with the Way becomes illumined with grace.

When truth disappears from among men, distrust arises.