یگانه‌تر از تنها،
خاموش‌تر از سکوت،
بی‌آغاز و بی‌پایان،
دور اما نزدیک،
تهی اما ژرف؛
هر روز در کاری،
و دگرگون نمی‌شود.

نامش را نمی‌دانم،
سیمایش را نمی‌بینم؛
وصفش را چه‌‌گونه بگویم؟

او را حقیقت می‌دانم،
سرشتِ بنیادین، راه و ریشه؛
او را دائویِ بزرگ می‌خوانم.

همه از اویند؛
و او از هیچ‌کس نیست.

هستی از او می‌تراود،
و انسان تراوش اوست؛
پس انسانِ کامل بزرگ است.

دائو، مادرِ آسمان و زمین است؛
پس آسمان و زمین بزرگ‌اند.

هستی، فرزندانِ اویند؛
و به آغوشِ او باز می‌گردند.

سرشتِ بنیادین با انسان،
انسان با زمین،
زمین با آسمان،
آسمان با دائو،
و دائو با همه هم‌راه است.

*****

Notebook Twenty-Five More singular than solitude, quieter than silence, without beginning and without end, distant yet near, empty yet profound; ever at work, yet never changing. I do not know its name; I do not behold its form. How then shall I speak of it? I know it as Truth, the Fundamental Nature, the Way and the Root; I call it the Great Dao. All things are from It, yet It is from none. Existence flows forth from It, and humanity is but Its outpouring; therefore, the fulfilled human being is great. The Dao is the Mother of Heaven and Earth; therefore, Heaven and Earth are great. All beings are Its children, and to Its embrace they return. The Fundamental Nature is with humanity, humanity with the Earth, the Earth with Heaven, Heaven with the Dao, and the Dao is in harmony with all.