بی‌نام است، بی‌مانند است، ناپیداست؛
جاویدان است، تواناترین است و بی‌چشم‌داشت.
راهش می‌نامم، ریشه‌اش می‌خوانم، سرشتِ بنیادین و دائویش می‌گویم؛
کنده‌ای‌ست ناتراشیده،
که بی‌شماره رخساره در دلِ خویش نهان دارد؛
و رهرو که این‌ها دریابد، خود راهبر گشته است.

چون انسان به کمال رسد، با هستی هم‌آواز شود؛
کارها بی‌فرمان سامان گیرند؛
مهر پرورده شود، ستم پراکنده شود
و شادی بگسترد.

سرشتِ بنیادین، بی‌نام است و بی‌سامان؛
یگانه است.
مردمان، نام‌ها دارند و سامان‌ها،
اما پراکنده‌اند.
از این‌رو خردمند، پراکنده را در یگانه می‌جوید.
هستی چون دانه‌های باران،
و چون رودی در فرودستِ درّه‌ای تهی،
به‌سویِ دریا شتابان است.

*****

The Thirty-Second Notebook

Nameless, unmatched, unseen;
eternal, supreme in power, and without expectation.

I call it the Way;
I call it the Root;
I call it Fundamental Nature and the Dao.
It is an uncarved block,
harbouring countless faces within itself;
and whoever walks the Way and understands these things
has himself become a guide.

When a human being reaches fulfilment,
he becomes attuned to existence;
things fall into order without command;
kindness is cultivated, oppression disperses,
and joy spreads.

Fundamental Nature is nameless and without order;
it is One.

People have names and systems,
yet they are scattered.

Therefore, the wise seek the scattered within the One. Existence, like drops of rain, and like a river flowing through the depths of an empty valley, hastens toward the sea.