فرزانه، چون ندای سرشتِ بنیادین را بشنود،
در سکوتی ژرف، با جان می‌نیوشد؛
او راه را یافته است.

زیرک، چون سرشتِ راستین با او سخن گوید،
آن را می‌یابد و از یاد می‌برد؛
او در میانه‌ی راه سرگردان است.

نادان، چون حقیقت بر او بانگ برآورد،
آن را ریشخند کند؛
او راه را گم کرده است.

ریشخندِ نادان، گواهِ راه است.

در چشمِ مردمان:
راستی، وارونه می‌نماید؛
راهِ روشن، تاریک می‌نماید؛
آرمانِ برتر، دست‌نیافتنی می‌نماید؛
راهِ راست، دشوار می‌نماید؛
فرّه، چون درّه تهی می‌نماید؛
سپیدیِ ناب، سیاهی می‌نماید؛
نوایِ بسیار، تهی‌دستی می‌نماید؛
استواری، لرزان می‌نماید؛
و راستیِ بی‌آلایش، آلوده می‌نماید؛

پس درستی، در فراسوی نمودهاست.

چهارگوشِ بزرگ، بی‌گوشه می‌نماید؛
گنجایشِ هستی، دیریاب است؛
آوایِ آفرینش، در خاموشی شنود می‌شود؛
چهره‌یِ هستی، بی‌چهره است.

دائو، پنهان است و بی‌نام؛
ولی می‌پروراند و می‌بالاند.

*****

The Forty-First NotebookThe Forty-First Notebook

When the sage hears the call of Fundamental Nature,
he listens with his whole being, in profound silence;
he has found the Way.

When the clever hear Fundamental Nature speak to them,
they find it, then forget it;
they wander midway along the Way.

When the ignorant hear Truth call out to them,
they mock it;
they have lost the Way.

The mockery of the ignorant
is a testimony to the Way.

In the eyes of the people:
truth appears inverted;
the bright Way appears dark;
the highest ideal appears unattainable;
the straight Way appears difficult;
great virtue appears like an empty valley;
purest whiteness appears black;
abundant sound appears impoverished;
steadfastness appears unsteady;
and unadorned truth appears defiled.

Thus, what is true lies beyond appearances.

The great square appears without corners;
the vessel of Being is difficult to apprehend;
the sound of creation is heard in silence;
the face of Being is without a face.

The Dao is hidden and nameless;
yet it nourishes and brings all things to fullness.