سوره ق

ولقد خلقنا الإنسان ونعلم ما توسوس به نفسه ونحن أقرب إليه من حبل الوريدَ

برداشت از آیه :انسان را آفریدیم و می‌دانیم آنچه نفسِ بدکنش در او وسوسه می‌کند؛ و ما از رگِ گردن به او نزدیک‌تریم.

روشنگری:حَبلِ الوَرید = رگِ گردن. نزدیک‌تر بودن از رگِ گردن، نزدیکیِ مکانی نیست؛ بی‌واسطگی است.
و به این دقت شود که این نزدیکی در همان آیه‌ای گفته می‌شود که از وسوسه‌ی نفسِ بدکنش سخن دارد: او به انسان از نفسِ خودِ انسان نزدیک‌تر است. به آیه‌ی ۱۸۶ سوره‌ی بقره، آیه‌ی ۸۵ سوره‌ی واقعه و آیه‌ی ۲۴ سوره‌ی انفال رجوع شود.
خوانشِ درونیِ آیه: و پروردگار مهرپرور انسان را آفرید و او را از سرشت خود پر نمود و انسان از وسوسه‌های نفسِ بدکنش خود آگاه است.

ونفخ في الصور ذلك يوم الوعيدَ

برداشت از آیه :و در صور دمیده شد؛ این همان روزِ هشدار است.

روشنگری:کوتاه‌ترین آیه‌ی این دسته است و نامِ آن روز را یک‌جا می‌دهد: یَومُ الوَعید، روزی که هشدارش داده شده بود.
و در روشنگریِ همین صفحه، یکی گرفتنِ استثنای إلّا مَن شاءَ اللّٰه با نیکوکاران در نمل ۸۷ و زمر ۶۸ برداشتِ دفتر است و در خودِ آن دو آیه چنین قیدی نیامده.

وجاءت كل نفس معها سائق وشهيدَ

برداشت از آیه :همه انسان‌ها به‌سوی رستاخیز می‌شتابند و گواه کردار خویش خواهند بود.

لقد كنت في غفلة من هذا فكشفنا عنك غطاءك فبصرك اليوم حديدَ

برداشت از آیه :انسان که رستاخیز را نادیده می انگاشت امروز آن را بی پرده می بیند.

ما يبدل القول لدي وما أنا بظلام للعبيدَ

برداشت از آیه :این سخنم دیگرگون نشود، پروردگارم هرگز به کسی ستم نمی‌کند.

روشنگری:ما یبدّل القولُ لدیّ = سخنِ من دیگرگون نمی‌شود. ظلّام للعبید = ستمکار بر بندگان.
دو چیز در یک آیه کنار هم می‌نشیند: استواریِ سخنِ او و نفیِ ستم از او. به آیه‌ی ۱۱۵ انعام و آیه‌ی ۴۶ فصلت رجوع شود