سوره التوبه

عفا الله عنك لم أذنت لهم حتى يتبين لك الذين صدقوا وتعلم الكاذبينَ

برداشت از آیه :با پیروی از سرشتِ الهی خطای خود را پوشاندم؛ چرا پیش از آنکه راستگویان از دروغگویان بازشناخته شوند به آنان رخصت دادم؟

روشنگری:اذن در این آیه رخصتِ موردیِ یک انسان است و نه اذنِ پروردگار؛ همین کاربرد در آیه‌ی ۶۲ سوره‌ی نور نیز آمده. تفاوتِ این دو برای فهمِ این واژه کلیدی است: اذنِ انسان موردی و لحظه‌ای است و اذنِ پروردگار قاعده‌ای نهاده و همگانی.
عفا الله عنک: پوشیده شدنِ خطا، که در این دفتر پوشاندنِ خطا با کردارِ نیک است. به روشنگریِ آیه‌ی ۹۹ سوره‌ی نساء رجوع شود.
به واژه‌ی کلیدیِ اذن رجوع شود.

لا يستأذنك الذين يؤمنون بالله واليوم الآخر أن يجاهدوا بأموالهم وأنفسهم والله عليم بالمتقينَ

برداشت از آیه :سرشتِ الهیِ انسان فراوان بر نیکوکاری دانا است، باورمندان و آخرت‌اندیشان برای بخشش جان و مال اجازه نخواهند.

روشنگری:والله عليم بالمتقين = سرشتِ الهیِ انسان فراوان بر نیکوکاری دانا است

لقد ابتغوا الفتنة من قبل وقلبوا لك الأمور حتى جاء الحق وظهر أمر الله وهم كارهونَ

برداشت از آیه :نفس‌های بدکنش، اراده‌ی الهی انسان‌ها را سترون می‌سازند و آنگاه که سرشتِ الهی نمایان گردد، اراده‌ی الهی آفرینش آغاز کند.

إن تصبك حسنة تسؤهم وإن تصبك مصيبة يقولوا قد أخذنا أمرنا من قبل ويتولوا وهم فرحونَ

برداشت از آیه :نفس‌های بدکنش نیکی را خوش ندارند، اراده‌ی آنان در ستمکاری خشنود می‌شود.

وأما الذين في قلوبهم مرض فزادتهم رجسا إلى رجسهم وماتوا وهم كافرونَ

برداشت از آیه :دلِ انسان اگر به سرشتِ الهی آرام نیابد، وسوسه های نفسِ بدکُنش و ستمکار او تا گاهِ مرگ فزونی می‌یابد.

روشنگری:كافرون = ستمکار، ناسپاس